Atopowe zapalenie skóry, AZS (ang. atopic dermatitis, łac. dermatitis atopica), zwane też egzemą, wypryskiem atopowym, a niegdyś świerzbiączką (łac. prurigo) jest chorobą zaliczaną do chorób atopowych, psychosomatycznych.
Skóra chorego pod wpływem substancji drażniących (mydło, rozpuszczalniki), alergenów (roztocza, sierść) lub pewnych pokarmów (jajka, mleko, białko pszenicy, czekolada, truskawki), traci barierę ochronną zbudowaną z lipidów (tzw. płaszcz lipidowy) i pada ofiarą innych szkodliwych substancji pochodzenia zewnętrznego.
Objawy i przebieg
Głównymi objawami atopowego zapalenia skóry są zaczerwienienie i suchość skóry, jej swędzenie i skłonność do nawrotowych zakażeń bakteryjnych. Zmiany najczęściej lokalizują się na zgięciach łokciowych i kolanowych, na twarzy i szyi, ale mogą obejmować całe ciało (patrz: erytrodermia). Atopowemu zapaleniu skóry często towarzyszą również inne schorzenia atopowe: astma oskrzelowa, sezonowy lub przewlekły katar sienny oraz alergiczne zapalenie spojówek.
Choroba ma przebieg wieloletni z okresami kiedy objawy są mniej lub bardziej nasilone. W przebiegu choroby mają również udział emocje i psychika chorego, które same nie są przyczyną objawów, ale poprzez wpływ układu nerwowego mogą stać się czynnikiem wyzwalającym objawy u osoby chorej. (wiki)
Ważne jest ścisłe przestrzeganie zaleconej diety, ponieważ blisko jedna trzecia dzieci z alergią pokarmową IgE-zależną po roku do trzech lat przestaje reagować na szkodliwy pokarm. Lekarze zajmujący się dziećmi z atopowym zapaleniem skóry są zgodni co do tego, że tylko około 50% rodziców stosuje się do zaleceń. Niektóre matki lekceważą zalecenia, gdy dziecko jest małe, dopiero gdy choroba się rozwinie, decydują się na przeprowadzenie diety. Wówczas zazwyczaj niezbędne jest długotrwałe leczenie. (D.M.str 175)