KOMPLEKSOWA TERAPIA OBRZĘKOWA
Obrzęki to widoczne obrzmienia kończyn, których skutkiem może być uczucie ciężkości, ograniczenie możliwości ruchowych, zmniejszenie wydajności, bóle spowodowane napięciem skóry oraz różnego rodzaju komplikacje. W przypadku wielu schorzeń przebiegających z obrzękami farmakologia nie jest skuteczna. Dlatego walka z obrzękami jest możliwa poprzez odpowiednią terapię zwaną: Kompleksową Terapią Obrzękową.
Terapia ta proponowana jest w leczeniu:
- OBRZĘKÓW LIMFATYCZNYCH
- Obrzęków limfatycznych pierwotnych (wrodzone uszkodzenie układu limfatycznego)
- Obrzęków limfatycznych wtórnych (powstają Najczęściej na skutek zabiegów stosowanych w leczeniu nowotworów)
- OBRZĘKÓW POURAZOWYCH
- np. po zabiegach operacyjnych, towarzyszące złamaniom, skręceniom, uderzeniom,kontuzjom…
- OBRZĘKÓW ŻYLNYCH
- OBRZĘKÓW POWSTAŁYCH NA SKUTEK BRAKU AKTYWNOśCI RUCHOWEJ
- np. w przebiegu stwardnienia rozsianego, czy po udarze mózgu
- OBRZĘKÓW LIPIDOWYCH
- bolesne obrzęki tkanki tłuszczowej u kobiet (cellulitis)
- OBRZĘKÓW ZAPALNYCH
- towarzyszących reumatyzmowi, kolagenozom, pojawiających się na skutek radioterapii lub przy chronicznych egzemach
- OBRZĘKÓW TOWARZYSZĄCYCH ZABURZENIOM KRĄŻENIA TĘTNIC
- OBRZĘKÓW IDIOPATYCZNYCH
Charakterystyczne, z początku niewielkie, z czasem coraz większe i coraz bardziej bolesne obrzęki tkanki tłuszczowej u kobiet, zlokalizowane w okolicy brzucha, pośladków i ud. Wczesna terapia podciśnieniem daje szanse na powstrzymanie lub ograniczenie zakresu zmian. Później jedynym sposobem terapii jest liposukcja.
Obrzęk limfatyczny polega na gromadzeniu się, w wyniku dysfunkcji układu chłonnego, bogatobiałkowego płynu śródmiąższowego w skórze i tkance podskórnej. Gdy nieznana jest przyczyna lub obrzęk rozwija się jako wynik wrodzonych dysfunkcji limfatycznych, mówimy o obrzęku pierwotnym. Natomiast, jeśli znamy przyczyny, określamy go jako obrzęk wtórny. Celem leczenia jest stabilizacja obrzęku, jego zmniejszenie oraz zmniejszenie zniekształcenia kończyny, poprawienie komfortu życia pacjenta, a także zapobieganie i leczenie powikłań z aktywną współpracą pacjenta. Wyleczenie i całkowity powrót do zdrowia w obrzęku limfatycznym są obecnie nieosiągalne. Jeśli choroba jest nieleczona, pogorszenie może postępować. Elementami leczenia, umożliwiającymi uzyskanie założonych celów, jest pielęgnacja skóry, ucisk i opatrywanie bandażami o niskim stopniu rozciągliwości, masaż limfatyczny oraz ćwiczenia rehabilitacyjne.
Artykuł opisuje dostępne w Polsce metody leczenia osób z obrzękiem limfatycznym oraz sposoby profilaktyki i leczenia powikłań infekcyjnych obrzęku limfatycznego, jak ostre epizody zapalne czy zapalenia naczyń i węzłów chłonnych. Dwufazowa, nieinwazyjna, dekongestywna terapia obrzęku limfatycznego, składająca się z przestrzegania higieny zajętych procesem kończyn, wielowarstwowego bandażowania, stosowania rękawów, ćwiczeń rehabilitacyjnych, masażu limfatycznego oraz opasek elastycznych, daje obiecujące rezultaty. Niestety, nadal nie ma metody, która umożliwiłaby całkowite i trwałe wyleczenie obrzęku limfatycznego.
Pajączki naczyniowe – to nie tylko problem kosmetyczny
Pajączki naczyniowe (teleangiektazje) kończyn dolnych są częstą przyczyną zaniepokojenia, którą zgłaszaną pacjenci w czasie wizyty u lekarza flebologa. Pajączki najczęściej umiejscowione są na skórze górnej połowy podudzia i dolnej części ud. Ich potoczna nazwa pochodzi od charakterystycznego wyglądu: pod powierzchnią skóry powstają prześwitujące poszerzone naczynia. Pajączki naczyniowe nie są bolesne, niekiedy może im towarzyszyć uczucie swędzenia, a wyjątkowo rzadko ulegają pęknięciu powodując niewielkie krwawienie. Jest to nieprzyjemny defekt kosmetyczny, który sam w sobie nie stanowi groźnej choroby, lecz jest często pierwszym objawem schorzeń układu żylnego kończyn dolnych. Schorzenia te określane są wspólna nazwą przewlekłej choroby żylnej (PChŻ).
Ze względu na mikroangiostrukturę pajączki dzielimy na:
- wenulektazje (poszerzona część żylna mikrostruktury – odpływ krwi),
- angiektazje (poszerzone naczynia części tętniczej – napływ krwi) oraz
- wenulo-angiektazje lub teleangiektazje (poszerzone pogranicze tętniczo-żylne).