AZS jest schorzeniem przewlekłym, przebiegającym z nawrotami, któremu towarzyszy świąd. Występuje zazwyczaj od wczesnego dzieciństwa i może trwać od kilku miesięcy do kilkudziesięciu lat. Jest to schorzenie coraz częściej występujące w krajach cywilizowanych. Powszechnie sądzi się, że kuracja objawowa zewnętrzna jest wystarczająca, ponieważ choroba z czasem sama wygaśnie. Prowadzone badania pokazują, że u 85% pacjentów AZS wygasa, przy czym nie bierze się pod uwagę równoczesnego rozwoju innych objawów alergii.
Rzeczywiście zdarza się, że swędzące wysypki ustępują, jednak zaczyna się pojawiać na przykład astma, moczenie nocne lub przewlekłe „przeziębienia”, będące kontynuacją procesu alergicznego, który przeniósł się do innego narządu – tzw. „marsz alergiczny”. Pacjenci nie są świadomi związku pomiędzy dokuczającym im przewlekłym katarem, polipami, astmą a swędząca wysypką, na którą cierpieli we wczesnym dzieciństwie.
Konsekwencją zaniedbania leczenia przyczynowego zmian na skórze i wykluczenia alergenów u dziecka mogą być zaburzenia w sferze psychicznej.
U 50% dzieci z AZS równocześnie z procesami alergicznymi na skórze toczą się procesy alergiczne w centralnym układzie nerwowym. Tak duży udział zaburzeń emocjonalnych w przebiegu AZS wynika prawdopodobnie z tego, że mózg i skóra pochodzą z tej samej grupy komórek rozwijających się we wczesnym okresie życia płodowego.
U pacjentów z AZS obserwuje się osłabienie funkcji układu immunologicznego. Alergicy częściej cierpią z powodu różnych infekcyjnych chorób skóry: wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych. Są także częściej narażeni na kolonizację przez różne pasożyty, których obecność oczywiście pogarsza stan skóry.